Ο Damon Albarn μέσα από τα δικά του λόγια

Πριν από μερικές μέρες αναγκαστήκαμε να βάλουμε στο ζύγι τους τρεις headliners του Release Festival. Με διάστημα λίγων ημερών ανακοινώθηκαν ο Nick Cave (24/6, Πλατεία Νερού), o David Byrne (21/6, Ξέφωτο ΚΠΙΣΝ) και οι Gorillaz (25/6, Πλατεία Νερού). O Nick Cave είναι ο τροβαδούρος που έχει συνδέσει τον Θεό με τους ανθρώπους, ο Damon Albarn ο μουσικός με το μεγαλύτερο εύρος στη σύγχρονη βρετανική ιστορία και ο David Byrne ο ογκόλιθος της τέχνης (γενικότερα) που έχει οργώσει τα μουσικά μήκη και πλάτη της Γης για να αναδείξει κουλτούρες και πολιτισμούς. Οπότε η πλάστιγγα, μοιραία έγειρε προς το μέρος του. Το πρόσφατο, ωστόσο, sold out των Gorillaz, μας υποχρεώνει να ασχοληθούμε και με τον κύριο Albarn, τον ιθύνοντα νου των Blur και των Gorillaz, έναν μουσικό που έχει γνωρίσει mainstream επιτυχία με δύο μπάντες όσο και ως σόλο καλλιτέχνης. Ας δούμε ποιος είναι μέσα από ιστορίες, δηλώσεις και συνεντεύξεις.

Οι Gorillaz είμαστε εγώ και ο καλλιτέχνης Jamie Hewlett, και από την αρχή ήταν: «Εγώ θα κάνω τη μουσική και τα σχετικά, κι εσύ θα κάνεις όλα τα οπτικά». Μέχρι σήμερα δεν έχουμε αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα με αυτό. Εκείνος ασχολείται με ό,τι του αρέσει και εγώ με ό,τι μου αρέσει. Είναι τέλειο. Η τέλεια μπάντα. Καμία σύγκρουση.

Τα καρτούν των Gorillaz μου φαίνονται πιο πραγματικά από τους ανθρώπους που βλέπεις στην τηλεόραση. Γιατί τουλάχιστον ξέρεις ότι πίσω από αυτά υπάρχει κάποια ευφυΐα, κι έχει πέσει πολλή δουλειά για να δημιουργηθούν, οπότε δεν μπορεί να είναι όλα ένα ψέμα.

Mου αρέσει να είμαι μέρος ενός συνόλου παρά απλώς ο επικεφαλής. Μην με παρεξηγείτε – κι αυτό μου αρέσει, αλλά απολαμβάνω περισσότερο να τους ακούω πραγματικά όλους γύρω μου.

Η ποπ έχει γίνει σόου μπιζ. Είναι σαν οι Beatles και ο Dylan να μην υπήρξαν ποτέ.

Είμαι συναισθηματικός; Ναι, μου αρέσει να κλαίω. Χτες το βράδυ, έβλεπα μια ταινία με τη κοπέλα μου, τη Σούζι Γουίνστανλεϊ. Τη λέω «κοπέλα», γιατί δεν είμαστε παντρεμένοι, αλλά ζούμε μαζί εδώ και δεκαπέντε χρόνια. «Κοπέλα» ακούγεται πιο φρέσκο, έτσι δεν είναι; Η «κοπέλα μου». Το «σύντροφος» ακούγεται πολύ επίσημο. Εκείνη λατρεύει τον κινηματογράφο. Ήταν μια καταπληκτική φλαμανδική ταινία που λεγόταν The Broken Circle Breakdown… Όταν έχω περάσει μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, μου αρέσει να κάθομαι και να βλέπω κάτι που να με διασκεδάζει… Ένα ζευγάρι γνωρίζεται, ερωτεύεται, αποκτά ένα παιδί, το παιδί πεθαίνει από καρκίνο, κι έπειτα η μητέρα πεθαίνει από τη θλίψη και από υπερβολική δόση. Αυτό συνέβη στην ταινία. Κι εγώ σκέφτηκα, «μα για όνομα του Θεού». Είναι μια εξαιρετική ταινία – δηλαδή, καλλιτεχνικά υπέροχη. Τέλος πάντων, έκλαψα χτες το βράδυ.

Και ακόμα κι αν συνειδητοποιείς ότι ο έρωτας δεν υπάρχει πια, αυτή η συνειδητοποίηση είναι δίκοπο μαχαίρι. Γιατί σημαίνει και καθαρότητα. Και πριν ρωτήσεις – αυτά τα πολύ μοναχικά Χριστούγεννα, για τα οποία τραγουδώ στο Barbaric (σ.σ. τραγούδι)– ναι, έγιναν ακριβώς έτσι. Τα τραγούδια είναι, στην πραγματικότητα, αρκετά πιστές απογραφές της ζωής μου — είμαι πολύ ανοιχτός σε αυτό το άλμπουμ. Μόνο που κάποιες φορές, το μυστήριο ξεπροβάλλει δειλά από τη γωνία.

Σκότωσα τον ποπ σταρ Damon πριν από πολλά χρόνια. Ήταν ένας ήρεμος θάνατος. Απλώς δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να είμαι στο επίκεντρο της προσοχής. Μην με παρεξηγείτε, το αποδέχομαι όταν χρειάζεται, αλλά είναι μόνο ένα μικρό μέρος μου.

Η αλλαγή τρομάζει τους ανθρώπους. Τους αρέσει το καινούργιο, αλλά δεν τους αρέσει το καινούργιο όταν φέρνει αλλαγή.

Κάθε φορά που πηγαίνω στην Αφρική, βλέπω το μέλλον. Βλέπω τι πρόκειται να γίνει ο δυτικός κόσμος. Είναι ένας τόπος πολύ μελλοντικός… Ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις την Αφρική είναι να πας εκεί και να δεις τι πραγματικά είναι. Για να καταλάβεις έναν τόπο τόσο τρελό και ταυτόχρονα υπέροχο, πρέπει να περάσεις χρόνο ανάμεσα στους ανθρώπους, να ζήσεις τον ρυθμό της ζωής τους.

Τη δεκαετία του ’60 οι άνθρωποι έπαιρναν LSD για να κάνουν τον κόσμο παράξενο. Τώρα ο κόσμος είναι παράξενος, και οι άνθρωποι παίρνουν Prozac για να τον κάνουν φυσιολογικό.

Ο πρώτος ποπ σταρ που μου άρεσε ήταν ο Adam Ant, αλλά δεν θα ήθελα ποτέ να τον γ… Ήταν κάτι που ποτέ δεν μπήκε καν στο τραπέζι, ούτε στο κρεβάτι για την ακρίβεια. Δεν πέρασα ποτέ από εκείνη τη λανθάνουσα ομοφυλοφιλική φάση. Ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό να βάλω ένα καρότο στον πισινό μου ή κάτι τέτοιο. Πάντα ήμουν πιο… διανοητικά αμφιφυλόφιλος. Δεν θα το έκανα με άλλον άντρα, αλλά μου αρέσει η ιδέα της αμφιφυλοφιλίας. Απλώς δεν έχω σωματικά την ικανότητα να ανταποκριθώ πλήρως. Θα πω όμως κάτι: είμαι πιο ομοφυλόφιλος από τον Μπρετ Άντερσον. Πάντα ήμουν. Όσον αφορά την αμφιφυλοφιλία, έχω δοκιμάσει λίγο από αυτόν τον καρπό, ή μάλλον, με έχουν δοκιμάσει κι εμένα, θα έλεγε κανείς. Αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να ενθουσιαστώ πραγματικά με όλα αυτά. Στο τέλος της ημέρας, δεν μπορείς να νικήσεις ένα καλό ζευγάρι στήθη.

Νομίζω ότι μπορούμε επίσημα να πούμε ότι οι Oasis κέρδισαν τη μάχη, τον πόλεμο, την εκστρατεία, τα πάντα. Είναι οι νικητές. Παίρνουν την πρώτη θέση. Mε τέτοια συντριπτικά στοιχεία, είμαι χαρούμενος να αποδεχτώ και να παραδεχτώ την ήττα. Είναι το καλοκαίρι τους και ο Θεός να τους ευλογεί. Εύχομαι σε όλους να περάσουν υπέροχα, αλλά εγώ θα βρίσκομαι σε ένα πολύ, πολύ διαφορετικό μέρος.

Προσπαθώ να κάνω πολλά πράγματα μόλις έχω τη μελωδία και τη δομή των ακόρντων. Προσπαθώ να τη τραγουδήσω με μία λήψη, χωρίς να το σκέφτομαι πολύ. Βγαίνει σαν ένα είδος μερικώς σχηματισμένου τραγουδιού και μερικές φορές έχεις τύχη και βγαίνει σχεδόν τέλειο, ενώ άλλες φορές είναι απλώς ένα χάος.

Έγραψα τα τραγούδια, αλλά ο Richard Russel (σ.σ. παραγωγός και ιδιοκτήτης της XL Recordings) ήταν ένας φανταστικός επιμελητής και έκανε πολλά από τα ατμοσφαιρικά στοιχεία, οπότε με την έννοια αυτή δεν είναι αποκλειστικά δικό μου άλμπουμ. Είναι η αφήγησή μου, η φωνή μου και τα τραγούδια μου. Αρχικά του έδωσα πολλά τραγούδια, 60 ή και παραπάνω – εκείνος είχε τον ρόλο του επιμελητή.

Κάθε άλμπουμ είναι σαν μια φωτογραφία. Δείχνει μόνο μια συγκεκριμένη στιγμή στον χρόνο. Δείχνει τι νιώθουμε και σκεφτόμαστε εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.